Click here for English

HET AANZOEK

-- Speciaal voor Kristina en andere romantische zieltjes die staan te trappelen van ongeduld om te weten wie er op één knie gegaan is. --

 

Op 30 april ben ik jarig - zoals jullie allemaal natuurlijk vanbuiten weten, maar ik mocht dit jaar van Kris niks plannen de 30e : geen verjaardagsfeestje, geen Zweedse les, geen Akotee, geen notenleer en ik mocht zelfs geen dagje vakantie nemen. Dat laatste was er nu toch over, ik weiger te werken op mijn verjaardag !! Dus was ik met Isabel en Liesbeth naar Leuven getrokken. (Kris : "Shiiiiit, toch niet naar Leuven of all places waar ik die ring moet gaan afhalen !!")

Isabel wist allang hoe laat het was (Trut ! Ooit neem ik wraak !) en toen ik begon te speculeren dat Kris me die avond misschien wel zou kunnen vragen, zei ze gewoon vlakaf tegen me : "Sja Wendy, ge weet zelf ook wel dat de kans wel héél klein is dat 'm het uitgerekend vandaag gaat vragen, en als 'm 't ni vraagt, gaat de hele avond voor u verpest zijn, dus ge kunt er beter niet op hopen want 't gaat toch niet zo zijn." (Zwaaaaare wraak !!!) Gelukkig vond Liesbeth dat Kris 't die avond MOEST vragen, anders ging ze 'm persoonlijk in mekaar meppen. (Neem daar maar een voorbeeld aan, Isabel !)

's Avonds nam Kris me mee uit eten naar La Cantina del Coronel, wat op zich een leuk restaurantje is, maar geef nu toe, da's niet de plek waar je iemand ten huwelijk vraagt hé. Shit. Dan nam Kris nog een plastic zak mee uit de auto waar mijn cadeautje in zat... een zak ?! Een hele, grote zak voor een mini klein ringetje ? Verdorie verdorie, totaal verkeerd !

Tijdens het eten zat hij de hele tijd te vissen wat ik dacht dat mijn kadootje was, zo precies alsof ik dat ging zeggen !!!! (Hij wist wel in welke richting ik aan 't hopen was, het snertjonk, en hij wist ook wel dat ik dat nooit kon toegeven want stel je voor dat 't dat dan niet was...) Alle hinten die ik op voorhand gekregen had (en dat waren er hééél weinig want hij was als de dood dat ik 't ging raden), kon ik wel zo draaien dat 't over een ring ging, maar de sheer size van dat pakje... Ik nog geprobeerd : "Ge hebt toch toevallig niet gedaan zoals mijn zus die alles altijd in grotere dozen inpakt zodat niemand zou raden wat erin zit ?" Maar helaas, het antwoord daarop was : "Allé, ge ziet nu toch ook wel dat 't ingepakt is in gazettepapier omdat ik genen tijd meer had, denkt ge nu echt dat ik dan wel tijd had om me met zo'n dingen bezig te houden ?" Damn damn. Bovendien wou hij dan opeens ergens anders dessert gaan eten... ok... of iets gaan drinken... Ik kreeg dus het cadeautje nog niet, aahrgl nagelbijt nagelbijt.

En dan gingen we naar... de Wiering... AHAAAAA ! *ping ping* Dat was goed nieuws, want in de Wiering hebben we mekaar voor 't eerst gekust, ahaaaa ahaaaaaaaaaaa !!! Maar toch, de enorme omvang van dat pakje... Onderweg was ik nog aan 't bedenken dat hij misschien origineel uit de hoek ging komen, dat je iemand niet persé met een ring ten huwelijk moet vragen, dat dat evengoed met iets anders kan. Maar toch...

In het gangetje voor de Wiering mocht ik mijn kadootje EINDELIJK uitpakken, moehahahaahh scheur scheur... wat zat erin... een doos van een GPS... *bof*... Maar het lampje ging snel branden : doos opendoen natuurlijk, doos opendoen !!! En jaja, ze zat helemaal volgepropt met krantenpapier en andere rommel en ergens daartussen zat een klein minuscuul doosje waar Kris meteen mee aan de haal ging en waarmee hij vervolgens neerging op een knie. :)))))))) En toen waren er toch wel een beetje traantjes. :)